Կաշառքը կաշառքով վերացնելը կոռուպցիայի դասական դրսևորումներից է

«Որևէ ճանապարհային ոստիկան չի ամրացնում ամրագոտին, անցնում է կարմիր լույսի տակով ու անթույլատրելի տեղերով։ Այսինքն՝ այն օրինակը, որն ուղարկվում է հասարակական գիտակցությանը, թույլ չի տալիս արմատախիլ անել կոռուպցիան»,- երեկ «Դուրս մղենք կոռուպցիան մեր կյանքից» ծրագրի շրջանակներում լրագրողների հետ հանդիպմանն ասաց փաստաբան Հայկ Հարությունյանը։

Նա համոզված է, որ հասարակության գիտակցության կոռումպացվածության լավագույն դրսևորումը երթևեկությունն է և ճանապարհատրանսպորտային կանոնների համատարած խախտումը։

«Հայաստանում կոռուպցիայի դեմ պայքարն ունի մի մեծ խոչընդոտ. կոռուպցիան ձեռնտու է գրեթե բոլորին։ Օրինակ՝ խախտում կատարած վարորդը չի խորշում կաշառքից, այլ տալիս է և ազատվում գլխացավանքից»,- ասաց Հարությունյանը՝ հավելելով, սակայն, որ կաշառակերությունն անխուսափելի չարիք չէ, և այն կարելի է հաղթահարել։

Ըստ Հարությունյանի՝ կաշառակերության դեմ ամենաարդյունավետ պայքարի ձևերից մեկը պայքարն է կոռուպցիայի պատճառների դեմ. «Հաճախ կոռուպցիան հասկանում են նեղ եղանակով՝ կաշառք տալու և վերցնելու, սակայն կոռուպցիան ավելի լայն երևույթ է։ Այն պաշտոնական դիրքի օգտագործումն է պաշտոնին հակառակ՝ ելնելով սեփական կամ այլ անձի շահերից»։

Հարությունյանի կարծիքով՝ Հայաստանում կոռուպցիայի տարածվածության աննախադեպ չափը պայմանավորված է հոգեբանական մի շարք հատկանիշներով. ազգային հոգեկերտվածքով, հասարակության իրավագիտակցության ցածր մակարդակով։ Հարությունյանը կարծում է, որ նման պայմաններում նույնիսկ ամենակատարյալ օրենքներն ի զորու չեն պայքարել կոռուպցիայի դեմ։

«Կոռուպցիայի դեմ պայքարում պետք է տեղի ունենա հանրային գիտակցության մոբիլիզացիա։ Առանց բարձր իրավագիտակցության՝ հնարավոր չէ իրավական պետություն կառուցել»,- ասաց փաստաբանը՝ հավելելով, որ Հայաստանում կոռուպցիայի դասական դրսևորումներից է կաշառքը կաշառքով սրբելը, կաշառքը կաշառքով վերացնելը։

Հարությունյանը համոզված է, որ կոռուպցիայի դեմ պայքարի լավագույն միջոցը քաղաքացու ձգտումն է սեփական անձից արմատախիլ անել կոռումպացվածության ծիլերը. «Շատ մարդիկ, ովքեր դժգոհում են կաշառակերությունից, համոզված եղեք, որ հնարավորության դեպքում կաշառք կվերցնեն։ Կարծում եմ՝ առաջին հերթին պետք է պայքարենք մենք մեզ հետ մեր մեջ»։

Կոռուպցիայի դեմ պայքարի երկրորդ կարևոր փուլը, ըստ Հարությունյանի, պետական ապարատի ներքին վերահսկողությունն է պետական պաշտոնյաների նկատմամբ։ «Եթե պետությունը գիտակցում է, որ կոռուպցիան պետության զարգացմանը խոչընդոտող հիմնական խնդիրներից է, և իսկապես ցանկանում է պայքարել դրա դեմ, պետք է սկսի նրանից, որ հարկադրի պետական պաշտոնյաներին ենթարկվել օրենքներին և չչարաշահել սեփական դիրքը»,- եզրափակեց Հարությունյանը։

Հիշեցնենք, որ «Դուրս մղենք կոռուպցիան մեր կյանքից» ծրագիրն իրականացնում են հասարակայնության հետ կապերի հայաստանյան ասոցիացիան և ԱՄՆ ՄԶԳ «Հակակոռուպցիոն գործողությունների մոբիլիզացիայի» ծրագիրը։

Արփի Մախսուդյան
«Կապիտալ» օրաթերթ, 19 փետրվարի, 2010