Արման Սարգսյան. «Ես «սպանեցի» ճապոնացուն»

Ռուսաստանի դրոշի տակ հանդես եկող Արման Սարգսյանը, ով ԱՊՀ-ի, Ռուսաստանի և WBL-ի վարկածով աշխարհի չեմպիոն է, մարտի 25-ին կայանալիք բռնցքամարտի երեկոյի ընթացքում կանցկացնի իր առաջին մենամարտը Միացյալ Նահանգներում: Կապված այդ իրադարձության հետ` Արմանը հարցազրույց է տվել akboxing.ru-ին: Այն թարգմանաբար ներկայացնում ենք մեր ընթերցողների ուշադրությանը:

- Արման, դու Ռուսաստանի, ԱՊՀ և սլավոնական երկրների չեմպիոն ես, աշխարհի չեմպիոնը` WBL-ի վարկածով: Ի՞նչը քեզ ստիպեց մեկնել ԱՄՆ:

- Շատ երկար եմ սպասել մենամարտերին: Մարտեր չկային, և ես ներկայացուցիչներիս կողմից իմ հանդեպ լուրջ վերաբերմունք չէի զգում: Ստիպված էի մեկնել ԱՄՆ` ճանապարհս շարունակելու համար:

- Հեռանկարներ չկայի՞ն:

- Իհարկե: Ողջ 2008 թ. ընթացքում ընդամենը մեկ անգամ եմ մենամարտել: 2007 թ. երկու մենամարտ եմ անցկացրել, իսկ 2009 ոչ մի անգամ չեմ հայտնվել ռինգում:

- Ո՞ր բռնցքամարտիկների հետ ես մարզվում:

- Այստեղ եմ ռուս բռնցքամարտիկներ Չուդինով եղբայրների և ուկրաինացի Իվան Ռեդկաչի հետ: Վերջերս մեզ միացավ նաև բելոռուս Յուրի Ռոմանովը:

- Արդեն 5-րդ ամիսն է` ԱՄՆ-ում ես: Ինչո՞ւմ է ռուսաստանյան և ամերիկյան պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտի տարբերությունը:

- ԱՄՆ-ում շատ ավելի մեծ ուշադրություն են դարձնում մարտական պատրաստականությանը: Երկու օրը մեկ անգամ, եթե ոչ ամեն օր, ստուգողական մենամարտեր են կազմակերպվում: Դա պարտադիր է:

- Դաժա՞ն մենամարտեր են տեղի ունենում:

- Այո, շատ դաժան: Մաքուր մարտական նախապատրաստություն է: Ռուսաստանում դժվար է գտնել նման մրցակիցների, ում հետ կարող ես ստուգողական մենամարտ կազմակերպել: ԱՄՆ-ում ևս դժվարություններ կան, սակայն եթե կապերը հաստատված են, նման մրցակից գտնելն ամենևին էլ բարդ գործ չէ:

- Իսկ Ռուսաստանում ուշադրության կենտրոնում տակտիկատեխնիկական նախապատրաստությո՞ւնն է:

- Ավելի շուտ «դպրոց» են պատրաստում: Մարտական պատրաստականության մակարդակը շատ թույլ է:

- Բռնցքամարտի դպրոցը քեզ օգնե՞լ է ընկերական հանդիպումներում, և որքանո՞վ է փոխվել քո նախապատրաստության գործընթացը:

- Ռուսաստանում այո, բռնցքամարտի հիանալի դպրոց կա, գերազանց տեխնիկա, բայց ֆիզիկական ու մարտական պատրաստականության մակարդակը Միացյալ Նահանգներում շատ ավելի բարձր է: Այստեղ մարզիկներին հենց մարտերին են նախապատրաստում, սովորեցնում են համբերատար լինել մենամարտերի ընթացքում:

- Առաջընթաց զգո՞ւմ ես:

- Ռուսաստանում ես 70 տոկոսով էի պատրաստ, իսկ այստեղ` 100 տոկոսով:

- Ովքե՞ր են քո սպարինգ մրցակիցները:

- Հիմնականում` մեքսիկացիները: Մենամարտել եմ մի շարք ուժեղ բռնցքամարտիկների հետ:

- Մարտի 25-ին ԱՄՆ-ում անցկացնելու ես առաջին մենամարտը: Առայժմ հայտնի չէ, թե ում հետ ես մրցակցելու: Այդ մենամարտին նախապատրաստության ընթացքում ինչի՞ վրա ես շեշտը դրել:

- Մարզումներն սկսվում են վաղ առավոտից: Շատ ենք վազում, այդ թվում` նաև դեպի լեռները: Նաև հաճախակի սպարինգ մենամարտեր ենք անցկացնում:

- Իսկ նման մենամարտերի թիվը չափից ավելի մեծ չէ՞:

- Ոչ: Սովորաբար մարտից մեկ շաբաթ առաջ դրանք դադարեցվում են: Ինձ թվում է, որ եթե շատ ես ընկերական մարտեր անցկացնում, պաշտոնական մենամարտի ժամանակ ռինգում քեզ ավելի թեթև ես զգում: Երեկ Ֆրեդդի Ռոուչի մարզադահլիճում, ով մարզում է Մեննի Պակյաոյին, մի ճապոնացու հետ մենամարտեցի: Երկրորդ ռաունդում նա հրաժարվեց շարունակել մարտը: Ես նրան «սպանեցի» (ծիծաղում է):

- Իսկ երեկ, ընդհանուր առմամբ, քանի՞ ռաունդ ես անցկացրել:

- Մենամարտը բաղկացած էր 6 ռաունդից, սակայն ճապոնացին չդիմացավ և հեռացավ ռինգից:

- Իսկ նրան փոխարինող չկա՞ր:

- Բանն այն է, որ այստեղ նախօրոք պետք է պայմանավորվես, թե ում հետ ես մենամարտելու, և վերջ: Այստեղ, քեզնից բացի, շատերն են մենամարտում:

- Հասկացա. դու դուրս եկար, «սպանեցիր» նրան և հեռացար:

- Այդպես ստացվեց:

- Մեննի Պակյաոն այդ օրը մարզվո՞ւմ էր:

- Այո, երեկ նա այնտեղ էր: Շատ էին նաև լրագրողները: Եկել էր պրոմոուտեր Բոբ Արումը…

- Եվ ինչպիսի՞ տպավորություն թողեց Պակյաոն:

- Դե, մարդասպան է: